ای عشق من...

خدا وصیت منو گوش بده...

خدا شاید این عشقی که من میگمو تو نشناسی

نزدیکترین کسم اونه خیلی دوسش دارم راسی

یادم نره بهت بگم عزیز ترین من اونه

خودم مهم نیس اما اون...نذاری تنها بمونه

بمیرم واسه هق هقش گریه چقدر بهش میاد

وقتی که حرصش بگیره دیگه از من بدش میاد

اما وقتی آروم میشه میبینه من بغضم گرفت

همین دیوونه بازیاش از اول چشممو گرفت

حالا که دیگه مجبوریم با همدیگه وداع کنیم

بیا به یاد اون روزا همدیگه رو دعا کنیم

یه وقت دیدی دعا گرفت خدا نذاشت جدا بشیم

ای وای داره فردا میاد باید دست به دعا بشم

با قلب پاکت از خدا بخواه منو صبرم بده

هنوز نرفتی از پیشم دوریت داره زجرم میده

کی میخواد فردا تو رو از من بگیره کاش اونم ویرونه شه آتیش بگیره

عزیزم یادت نره دنیا دو روزه نمخوام فردا دلت واسم بسوزه

ای خدا حتی اگه دوسم نداره تو میتونی نذاری تنهام بذاره.

           عشقم خدانگهدار

 سلام دوستای گلم .این شعر از مریم حیدرزاده   تقدیم به همه شما عزیزانم

حافظ کنار عکس تو من باز نیت میکنم 

انگار حافظ با من و من با تو صحبت میکنم

وقت قرار ما گذشت و تو نمی دانم چرا

دارم به این بد قولیت دیریست عادت میکنم

چه ارتباط ساده ای بین من و تقدیر هست

تقدیر و ویران میکند من هم مرمت می کنم

در اشتباهی نازنین تو فکر کردی این چنین

من دارم از چشمان زیبایت شکایت می کنم

نه مهربان من بدان بی لطف چشم عاشقت

هر جای دنیا که روم احساس غربت می کنم

بر روی باغ شانه ات هر وقت اندوهی نشست

در حمل بار غصه ات با شوق شرکت میکنم

یک شادی کوچک اگر از روی بام دل گذشت

هر چند اندک باشد آن را با تو قسمت میکنم

خسته شدی از شعر من زیبا اگر بد شد ببخش

دلتنگ و عاشق هستم اما رفع زحمت میکنم

  چگونه بگویم که دلتنگ تو هستم  

چگونه بگویم که دلتنگ تو هستم تویی که مونس شبهای دل بیقرارم بودی

چگونه بگویم که باغ دلم به غم نشسته و از دوری تو دلتنگ شده

چگونه بگویم که وجود تو گرمای صدای دلنشین تو به من دلتنگ آشفته

زندگی می بخشد.

چگونه بگویم که این دل بی طاغت بهانه ی با تو بودن را می گیرد

چگونه بگویم که دستانم گرمی دستانت را می خواهد

ای تنها ترین ستاره ی زندگی من

پشت پنجره ی دل تنگم به انتظار لحظه ی با تو بودن می مانم

تا با آمدنت دل بیقرارم را آرام کنی.

  تقدیم به بهترینم 

ای صدای صادقانه ای هوای عاشقانه.

فصل با تو بودن من فصلی

از گل و ترانه.

همدم همیشگی موندن و رفتن من باش.

چشم پاک و زلال من،

عطش گفتن من باش.

هر چه هستی هر که هستی

واسه من عزیزترینی،

با تو بودن آرزومه تو امید آخرینی.

مــهربــانم

میدانی قلب من خوشبخت ترین قلب دنیاست .چون قلب عزیزترینم در آن جای دارد.

این دنیا رو با تو به عشق تو برایم مثل بهشت است.

ولی یک لحظه بی تو و بدون عشق تو دنیایم مثل جهنم است.

عزیزم دوستت دارم چون این تو بودی توانستی عشقت را در قلبم جاودانه کنی

و قلبم رو بدست آوری.

تو بودی که توانستی احساس پاک عشق و احساس خوب زندگی را به من بدی.

عزیزم دوستت دارم چون این قلب کوچک و پر از عشق مرا در قلبت طلسم کردی

این تو بودی که لایق قلب پر از عشقم شدی.

عزیزم هیچوقت و هیچگاه عشق تو را از قلبم بیرون نمیکنم

و تا ابد عاشقانه با تو در کنار تو خواهم ماند.

پس میخواهم اینبار با فریاد با قلب عاشقم با اراده با احساسی

سر شار از دوســــت داشــــــــتن با چشمان پر از اشکم به همه ی عاشقان میگویم

که عـــــــاشــــــقانه وتـــــــــا ابـــــــــد دوســــــتـــت دارم.

چقدر سخته دلت بخواد به دیواری تکیه کنی که یه بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده

چقدر سخته ساعتها تو خیالت باهاش حرف بزنی ولی وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی

و چقدر سخته که گل آرزوهاتو تو باغچه دیگری ببینی و آروم زیر لب با بغضی که تو گلوته بهش بگی :

عزیزم باغچه نو مبارک

خانم ها مثل راديو هستند :

هر چي مي خواهند مي گويند ولي هر چه بگويي نمي شنوند.

خانم ها مثل شبکه اينترنت هستند :

از هر موضوعي يک فايل اطلاعاتي دارند.

خانم هامثل چسب دوقلو هستند :

اگر دستشان با گوشي تلفن مخلوط شد, ديگر بايد سيم را بريد.

خانم ها مثل موتور گازي هستند :

پر سر و صدا , کم سرعت , کم طاقت

خانم ها مثل رعد و برق هستند :

اول برق چشمهاشون مي رسه , بعد رعد صداشون.

خانم ها مثل ليمو شيرين هستند :

اول شيرين و بعد تلخ مي شوند.

خانم ها مثل موبايل هستند :

هر وقت کاري مهم پيش مي آيد در دسترس نيستند.

خانم ها مثل گچ هستند :

اگر چند دقيقه مدارا کنيد آنچنان سخت مي شوند که هيچ شکلي نمي گيرند.

خانم ها مثل کنتو ر برق هستند :

هر از چند سالي يکبار سن آنها صفر مي شود.

خانم مثل فلزياب هستند :

هرگاه از نزديکي طلافروشي رد مي شوند عکس العمل نشان مي دهند.

خانم ها خيلي زرنگ هستند :

آنقدر جنگيدند تا جايزه صلح را گرفتند

عشق ، باز عشق . سکوت نم گرفته وجودم باز از عشق صدای داد . برایم لالایی های دلگیر تاریک شب حاصلی نداشت . باز تکرار شد ، واژه فراق ما . باز برایم آرزو شد لحظه های دیدار خنده هایت . این بار بر پشت شیشه غم گرفته اتاقم بر ریزش اشک های آسمان می نگرم . دستم را زیر ناودان خانه گرفته ام تا سرمای وجود ابرهای دلگیر را لمس کنم . این بار برای تو گریه می کنم اما به یادم می آید که گفتی بخند ، بخند تا مرا شاد کنی اما چه حاصل خنده هایم بی دوام است . می خندم و با صدای بلند اما چه حاصل که خود می دانم این صدا ها از خندهای دروغینم سرشته است . چه حاصل که قلبم از فراقت در گریه است . کاش روزی برسد تا نامه هایم رنگ خوشی بگیرند .

ای خورشید تابان بیا و بر لغت نامه هایم بتاب و آن را به دست ابر برسان و ای باد بیا ابرهای لغاتم را به سوی فرشته نازنیم که در پشت کوه های بلند چشم انتظار است برسان و ای ابر یادت باشد در آن شهر دیو صفت تنها برای یار من ببار و دامانش را از اشک چشمانم شستوشو ده و لبش را از لبخند تزئین کن ،

تقدیم به تنها امیدم

از:م.موسوی

هنوز باور ندارم رفتنتو.......دست خاک سرد سپردم تنتو(عشق من پر کشید از کنارم)

-فریاد من،سکوت تو،لب تو باز و بی صدا

-سکوت تو یه فاجعه س برای هم صدای تو

-تو غربت نگاه تو که با نگاهم آشناس

یه دنیا حرف گفتنی ولی لب تو بی صداس

امروز بهم گفت که اون مرده.....یه شوک ناگهانی.....قلبم ایستاد....عزیز من مرده...امکان نداره...مگه میشه

یعنی اونی که زیر این خاک بی احساس خوابیده عشق منه؟! یعنی باور کنم که دیگه نمی بینمت.........

خدایا چرا مگه من چی کار کرده بودم که این قدر زود از پیشم بردیش

زندگی بهم دهن کجی می کنه...... خودم رو می کشم......اون که نیست من چرا باشم

خدایا اون همه کسم بود.....نفسم بود.....نفسم رو چرا بریدی

چرا دستاش سرده؟چرا نگاهش ماته؟اون که گریه نمی کنه پس این اشکها که روی گونه ش می ریزن چیه

خدایا نذاشتی بهش بگم دوستش داشتم نذاشتی بگم که چقدر سعی کردم همونی باشم که می خواست

نذاشتی براش بگم چقدر شبها براش می باریدم هیچ وقت نفهمید که چقدر اذیتم می کرد.

خدایا براش نبودم هر لحظه که باهاش بودم

دارم دیوونه میشم....دلم یه بند داره می باره........تب دارم....امشب کارم به بیمارستان می کشه

به گل گفتم: "عشق چيست؟" گفت: "از من خوشگل تر است..."

به پروانه گفتم: "عشق چيست؟" گفت: "از من زيبا تر است..."

به شمع گفتم: "عشق چيست؟" گفت: "از من سوزان تر است..."

به عشق گفتم: "آخر تو چيستي؟" گفت: "نگاهي بيش نيستم