عشق ، باز عشق . سکوت نم گرفته وجودم باز از عشق صدای داد . برایم لالایی های دلگیر تاریک شب حاصلی نداشت . باز تکرار شد ، واژه فراق ما . باز برایم آرزو شد لحظه های دیدار خنده هایت . این بار بر پشت شیشه غم گرفته اتاقم بر ریزش اشک های آسمان می نگرم . دستم را زیر ناودان خانه گرفته ام تا سرمای وجود ابرهای دلگیر را لمس کنم . این بار برای تو گریه می کنم اما به یادم می آید که گفتی بخند ، بخند تا مرا شاد کنی اما چه حاصل خنده هایم بی دوام است . می خندم و با صدای بلند اما چه حاصل که خود می دانم این صدا ها از خندهای دروغینم سرشته است . چه حاصل که قلبم از فراقت در گریه است . کاش روزی برسد تا نامه هایم رنگ خوشی بگیرند .

ای خورشید تابان بیا و بر لغت نامه هایم بتاب و آن را به دست ابر برسان و ای باد بیا ابرهای لغاتم را به سوی فرشته نازنیم که در پشت کوه های بلند چشم انتظار است برسان و ای ابر یادت باشد در آن شهر دیو صفت تنها برای یار من ببار و دامانش را از اشک چشمانم شستوشو ده و لبش را از لبخند تزئین کن ،

تقدیم به تنها امیدم

از:م.موسوی